تاريخ : ۱۳٩۳/۸/۱۳ | ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ | نویسنده : ح.فیروزنیا

"السلامُ علیکَ یا ابا عبدالله و علی الارواحِ الّتی حلَّت بفنائک علیکَ منّی سلامُ الله ابداً ما بقیتُ و بقیَ اللّیلُ و النهارُ و لا جَعلَهُ اللهُ آخرَ العهدِ منّی لِزِیارَتِکُم"

" این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است."

امام خمینی(ره)

ماه محرم، ماه پیروزی خون بر شمشیر، ماه سوگواری ایام شهادت سبط النبی ابا عبدالله حسین بن علی علیهما السلام و یاران با وفایش بر شیعیان جهان تسلیت و تعزیت می گویم. امیدواریم خداوند به ما توفیق شناخت واقعی مصباح الهدی و سفینة النجاح را عنایت فرماید!

آیا تاکنون با خود خلوت کرده ایم که چرا برای امام حسین علیه السلام گریه میکنیم؟ یا به سر و سینه می زنیم؟مجلس عزا را بر پا یا به آن کمک می کنیم؟ از امام حسین علیه السلام چه انتظار داریم؟ از ایشان چه می خواهیم؟

بی شک اگر شناخت از ایشان و قیامشان سطحی باشد، صرفاً حوائجی مادی یا درمان دردهایمان و یا حل مشکلات خویش را از ایشان می طلبیم. آیا این جایگاه را امام حسین علیه السلام در ما دارد که فقط گره گشایی از او انتظار داشته باشیم؟چه قدر خفیف؟یا با بار سنگین گناه وارد محفل عزای حسینی علیه السلام می رویم و انتظار داریم که ایشان شفاعت کنند تا گناهانمان بخشیده شود؟ این هم خیلی ناچیز است؟

درباره این مطلب با هم می رویم پای درس آیت الله جوادی آملی و درس آموخته را به دیگران یاد دهیم. إن شاء الله ذخیره قبر و قیامت ما شود:

حضرت آیت الله جوادی آملی این چنین خود سوال را مطرح و پاسخ داده اند:

پس اگر از ما بپرسند شما در روز عاشورا که دائماً حسین حسین مى‏کنید و به سر خودتان مى‏زنید، چه مى‏خواهید بگویید؟ باید بگوییم:

 ما مى‏ خواهیم حرف آقایمان را بگوییم، ما هر سال مى‏ خواهیم تجدیدحیات کنیم (یا ایُّهَا الَّذینَ امَنُوا اسْتَجیبوا للَّهِ وَ لِلرَّسولِ اذا دَعاکُمْ لِما یُحْییکُمْ).


باید بگوییم عاشورا روز تجدید حیات ماست. در این روز مى‏خواهیم در کوثر حسینى شستشو کنیم، تجدید حیات کنیم، روح خودمان را شستشو بدهیم، خودمان را زنده کنیم، از نو مبادى و مبانى اسلام را بیاموزیم، روح اسلام را از نو به خودمان تزریق کنیم. ما نمى‏خواهیم حس امر به معروف و نهى از منکر، احساس شهادت، احساس جهاد، احساس فداکارى در راه حق، در ما فراموش بشود؛ نمى خواهیم روح فداکارى در راه حق در ما بمیرد.

این فلسفه عاشوراست، نه گناه کردن و بعد به نام حسین بن على بخشیده شدن! گناه کنیم، بعد در مجلسى شرکت کنیم و بگوییم خوب دیگر گناهانمان بخشیده شد. گناه آن وقت بخشیده مى‏شود که روح ما پیوندى با روح حسین بن على بخورد؛ اگر پیوند بخورد، گناهان ما قطعاً بخشیده مى‏شود ولى علامت بخشیده شدنش این است که دومرتبه دیگر دنبال آن گناه نمى‏رویم. اما اینکه از مجلس حسین بن على بیرون برویم و دومرتبه دنبال آن گناهان برویم، نشانه این است که روح ما با روح حسین بن‏ على پیوند نخورده است‏.

مجموعه ‏آثار استاد شهید مطهرى، ج‏17، ص: 189



  • پوسته های وطن
  • آریس موب
  • کارت شارژ همراه اول