تاريخ : ۱۳٩۳/۱٠/۱٥ | ۱٠:٥۸ ‎ب.ظ | نویسنده : ح.فیروزنیا

بسم الله الرحمن الرحیم

شکی نیست که جدا شدن سرزمین هایی از خاک ایران، محصول بی تدبیری ها و بی کفایتی های بسیاری از پادشاهانی است که تحت عنوان «شاه » بر این کشور مظلوم حکمرانی می کرده اند.

بحرین این جزیره متعلق به این کشور از این امر مستثنا نبوده است؛ زیرا به خاطر وطن فروشی و بی لیاقتی محمدرضا شاه خائن و در طی یک سخنرانی در ۴۶ سال قبل، از دست ایران خارج شد و به دست آل خلیفه افتاد. درباره علت این امر، داستان واقعی ذیل را با هم بخوانیم و آن وقت خود به قضاوت بنشینیم. این واقعیت را یکی از دوستان ارسال کرده و بنده بدون دخل و تصرف عیناً بازگو می کنم امید است در وهله اول مرضیّ خداوند و در مرحله بعد مورد استفاده خواننده محترم قرار گیرد.

 

 

۴۶چهل و شش

سال از سخنرانی‌ای که منجر به تجزیه بحرین شد، گذشت!

۴۶سال پیش در ١۴دی‌١٣۴٧، محمدرضاه شاه پهلوی در سفر خود به دهلی نو سخنانی را بیان کرد که سرنوشت یک پاره تن ایران‌زمین را دگرگون کرد. بحرین سرزمین ایرانی و ایرانی‌نشین جنوب خلیج‌فارس که ١۵٠سال در اشغال و استعمار بریتانیا قرار داشت، پس از این سخنان در سراشیب سقوط به دامان دیکتاتوری استعمار ساخته آل‌خلیفه قرار گرفت و با فرآیند جداسازی که هیچ‌گاه از سوی میهن‌دوستان ایرانی مورد قبول قرار نگرفت به عنوان کشوری مستقل شناخته شد.

شاه در این سخنان تامل‌برانگیز گفته بود: «... اگر مردم بحرین مایل نباشند به کشور ما ملحق شوند ما هرگز به‌زور متوسل نخواهیم شد؛ زیرا این خلاف سیاست دولت ما است که برای گرفتن این قسمت از سرزمین خود به‌زور متوسل شود...» (روزنامه کیهان شماره ٧۶٣۵ مورخه ١۵ دی‌١٣۴٧) 

تجربه بازگشت هنگ‌کنگ به چین پس از ١۵۵سال اشغال توسط بریتانیا (١٨۴٢ تا ١٩٩٧میلادی) و بازگشت ماکائو به چین پس از ۴۴٢سال اشغال پرتغال (١۵۵٧ تا١٩٩٩میلادی)، این پرسش را در میان جوانان ایرانی به همراه دارد که چرا برای بحرین تجربه مشابهی اتفاق نیفتاد؟ بی‌تردید واقعیت غیرقابل انکار، توطئه استعمار بریتانیا برای تضعیف و در نهایت حذف نفوذ ژئوپلیتیک ایران بر کرانه‌های جنوبی خلیج‌فارس، ناتوانی و استعمار‌ترسی حکومت وقت و البته سستی و رخوت نخبگان سیاسی، فرهنگی و اجتماعی ایران در آن عصر زمینه را به‌گونه‌ای فراهم کرد که نه‌تنها بحرین پس از خروج استعمار بریتانیا از خلیج‌فارس، به ایران بازنگشت بلکه با توطئه‌ای غیرقانونی از ایران جدا شد.

پیشینه تاریخی تعلق بحرین به ایران

 در دوران هخامنشی و هنگامه سیادت ناوگان ایران بر آب‌های خلیج‌فارس و مدیترانه و احداث کانال سوئز توسط داریوش بزرگ هخامنشی، بحرین همواره یکی از استان‌های داخلی ایران تلقی می‌شده است.

در دوران اشکانیان و ساسانیان نیز بحرین جزو خاک ایران بود و شاپور دوم ساسانی به عمران و آبادی جزیره بحرین همت گماشت و شهرهایی در آن بنا کرد.

در زمان ورود اسلام به بحرین، اغلب مردم مانند سایر ایرانیان زرتشتی بودند.  تا زمان شاهنشاهی سلاطین ایرانی آل‌بویه، نفوذ معنوی و فرهنگی ایران، هیچ‌گاه از این منطقه زدوده نشد و تجارت و صنعت بحرین همواره در دست ایرانیان بود.

در دوره اتابکان فارس و همچنین آل‌مظفر و تیموریان، بحرین نیز به عنوان بخش جدانشدنی ایران محسوب می‌شد. تا آنکه سرانجام در اوایل قرن دهم هجری قمری بحرین با توپ‌های پرتغالی اشغال شد.

اشغال بحرین توسط نیروهای پرتغالی در حدود یک‌صدسال به‌طول انجامید. در ١۶٢٢میلادی، بحرین به‌دست امامقلی‌خان سردار میهن‌پرست شاه‌عباس صفوی آزاد شد. در اواخر عهد صفوی مدتی انگلیسی‌ها و هلندی‌ها که سودای اشغال بحرین را داشتند به دست نادرشاه افشار شکست سختی خوردند. از دوره کریم‌خان زند به‌بعد نیز حکام بحرین اسما و رسما تابع حکومت ایران بودند و در اختلافات داخلی میان آل‌خلیفه، جاسمی‌ها و عتوبی‌ها، هریک خود را نماینده بلامنازع شاه ایران می‌شناختند.




  • پوسته های وطن
  • آریس موب
  • کارت شارژ همراه اول