تاريخ : ۱۳٩٤/۸/۱ | ٧:٢٧ ‎ب.ظ | نویسنده : ح.فیروزنیا

بســـــــــم الله الرحمن الرحیم

آغاز محرم، آغاز عزا و ماتم خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام،مؤمنان و مسلمانان و آغاز پیمان مجدد با اهل بیت نبی مکرم اسلام صلوات الله علیهم اجمعین است.دقت کنیم، حواسمان باشد واشتباه نکنیم، این ماه با ماه های دیگر تفاوت دارد. گر چه ما به جایگاه و مقام اولیای الاهی نمی رسیم اما می توانیم پا جای پای ایشان هر چند با فواصل زمانی و مکانی دور بگذاریم و راه روشن ایشان را دنبال کنیم. وقتی امام موسی کاظم علیه السلام را کسی در ماه محرم شاد و خندان کسی نمیدید، این امر یک الگوی تمام نمای، برای محبان و شیعیان ایشان است. حرمت این ماه حرام را جاهلان دوره جاهلیت نگه می داشتند آیا ما نمی توانیم حرمت ماه را نگه داریم و در سوگ امام حسین علیه السلام و اصحاب آن حضرت سوگوار باشیم؟به یک روایت رجوع می کنیم و تکلیفان را روشن سازیم:

حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَسْرُورٍ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَامِرٍ عَنْ عَمِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرٍ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ أَبِی مَحْمُودٍ قَالَ قَالَ الرِّضَا ع: «إِنَّ الْمُحَرَّمَ شَهْرٌ کَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِیَّةِ یُحَرِّمُونَ فِیهِ الْقِتَالَ فَاسْتُحِلَّتْ فِیهِ دِمَاؤُنَا وَ هُتِکَ فِیهِ حُرْمَتُنَا وَ سُبِیَ فِیهِ ذَرَارِیُّنَا وَ نِسَاؤُنَا وَ أُضْرِمَتِ النِّیرَانُ فِی مَضَارِبِنَا وَ انْتُهِبَ مَا فِیهَا مِنْ ثَقَلِنَا وَ لَمْ تُرْعَ لِرَسُولِ اللَّهِ حُرْمَةٌ فِی أَمْرِنَا إِنَّ یَوْمَ الْحُسَیْنِ أَقْرَحَ جُفُونَنَا وَ أَسْبَلَ دُمُوعَنَا وَ أَذَلَّ عَزِیزَنَا بِأَرْضِ کَرْبٍ وَ بَلَاءٍ وَ أَوْرَثَتْنَا [یَا أَرْضَ کَرْبٍ وَ بَلَاءٍ أَوْرَثْتِنَا] الْکَرْبَ [وَ] الْبَلَاءَ إِلَى یَوْمِ الِانْقِضَاءِ فَعَلَى مِثْلِ الْحُسَیْنِ فَلْیَبْکِ الْبَاکُونَ فَإِنَّ الْبُکَاءَ یَحُطُّ الذُّنُوبَ الْعِظَامَ ثُمَّ قَالَ ع کَانَ أَبِی ع إِذَا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لَا یُرَى ضَاحِکاً وَ کَانَتِ الْکِئَابَةُ تَغْلِبُ عَلَیْهِ حَتَّى یَمْضِیَ مِنْهُ عَشَرَةُ أَیَّامٍ فَإِذَا کَانَ یَوْمُ الْعَاشِرِ کَانَ ذَلِکَ الْیَوْمُ یَوْمَ مُصِیبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُکَائِهِ وَ یَقُولُ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی قُتِلَ فِیهِ الْحُسَیْنُ ع.                   الأمالی( للصدوق)، النص، ص:128

امام رضا «ع» فرمود محرم ماهى بود که اهل جاهلیت نبرد را در آن حرام مى‏ دانستند [اما]خون ما را در آن حلال شمردند و حرمت ما را هتک کردند و ذرارى(فرزندان) و زنان ما را اسیر کردند و آتش به خیمه‏ هاى ما زدند و آن چه بنه در آن بود چپاول کردند و در امر ما رعایتى از رسول خدا «ص» نکردند روز شهادت حسین «ع» چشم ما را ریش کرد و اشک ما را روان ساخت و عزیز ما را در زمین کربلا خوار کرد و گرفتارى و بلا به ما دچار ساخت تا روز قیامت بر مانند حسین باید گریست این گریه گناهان بزرگ را بریزد سپس فرمود پدرم را شیوه بود که چون محرم می شد خنده نداشت و اندوه بر او غالب بود تا روز دهم روز دهم روز مصیبت و حزن و گریه‏اش بود و می فرمود در این روز حسین کشته شد.

 

در شعر شاعران کهن نیز به این امر اشاره شده است به عنوان نمونه سیف الدین فرغانی از شعرای قرن هفتم این چنین انشاد کرده که:

 ای قوم ! درین عزا، بگریید                       بر کشته کربلا بگریید

با این دلِ مرده، خنده تا کی ؟                   امروز، درین عزا بگریید

فرزند رسول را، بکشتند                           از بهر خدای،را بگریید

از خون جگر، سرشک سازید                     بهر دل مصطفی، بگریید

وَز معدنِ دل به اشکِ چون دُر                     بر گوهر مرتضی، بگریید

با نعمت عافیت به صد چشم                    بر اهل چنین بلا بگریید

دلخسته ماتم حسینید                            ای خسته دلان ! هلا بگریید

در ماتم او، خَمُش مباشید                        یا نعره زنید، یا بگریید

تا روح ـ که متَّصل به جسم است               از تن نشود جدا ـ بگریید

در گریه، سخنْ نکو نیاید                          من می گویم، شما بگریید

بر جور و جفای آن جماعت                       یک دم زسر صفا بگریید

اشک از پی چیست ؟ تا بریزید                  چشم از پی چیست ؟ تا بگریید

در گریه، به صد زبان بنالید                       در پرده، به صد نوا بگریید

نسیان گنه صواب نبود                            کردید بسی خطا بگریید

تا شسته شود کدورت دل                       یکدم نرسد صفا، بگریید

وز بهر نزول غیث رحمت                          چون ابر ؛ گه دعا بگریید.

کمال‌ الدین‌ اسماعیل اصفهانی‌ شاعر قرن ششم :

چون‌ محرم‌ رسید و عاشورا                    خنده‌ بر لب‌ حرام‌ باید کرد

وز پی‌ ماتم‌ حسین‌ علی‌                     گریه‌ از ابر وام‌ باید کرد

لعنت‌ دشمنانش‌ باید گفت‌                     دوستداری‌ تمام‌ باید کرد

 

همه حسینیان عنایت دارند، کاری نمی کنند که دل امام حسین علیه السلام و اهل بیت پیامبر علیهم صلوات الله خصوصاً  امام زمان علیه آلاف التحیه و الثناء را به درد آورند،‌مواظب زبان، حجاب، چشم و اعضاء درونی و برونی خویشند.خیلی ها در این ایام دگرگون می شوند. بی چادرها، چادری؛ بی حجابها، با حجاب دینی و زینبی(س)؛ چشم ناپاک ها، چشم پاک می شوند و بسیاری از مریض های قلبی و جسمانی درمان می گیرند.

اللهم ارزقنا شفاعه الحسین یوم الورود

 



  • پوسته های وطن
  • آریس موب
  • کارت شارژ همراه اول