تاريخ : ۱۳٩٥/۳/٢ | ۱٠:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : ح.فیروزنیا

بسم الله الرحمن الرحیم

حق و حقیقت تنها چیزی است که برخی انسان های بیدار به دنبال آن هستند. هرکسی شایستگی و لیاقت فحص و تحقیق برای یافتن آن را ندارد. تشخیص مرز میان حق و مشابه آن کاری بس دشوار است مگر برای کسانی که راه های تمییز آن دو را شناخته باشند. قرآن کریم راه تشخیص را داشتن تقوای واقعی و الاهی میداند؛ اما سوال مهم اینجاست که چگونه میتوان به این مهم دست یافت؟بنابراین برای حصول و نیل به هدف در این امر باید از وسایط و وسایل بهره جست به شرط طی طریق صحیح آن. به عنوان مثال از راه قرآن، روایات موثق، تجربه افراد تغییر جهت داده از روی تحقیقات عمیق و مانند آن.

بین فرق اسلامی تفاوت های ظاهری محسوس و ملحوظ است که بیگانگان از این فرصت نهایت بهره را برای جداسازی امت واحده اسلامی، برده و یا خواهند برد. تاریخ زندگی مسلمانان پر از حوادث تلخ و جانکاهی است که در اثر غفلت، تعصبات خشک و غیر حقیقی، سوء دخالت بیگانگان و ... از عوامل اصلی آن بوده است.

آیا این روند باید امروزه هم ادامه داشته باشد؟ آیا در عصر انفجار ارتباطات راه تشخیص حق از باطل سخت تر شده است یا آسانتر؟ آیا باید همچنان مثل اعصار جاهلیت زیست؟ کمی اندیشه و تفکر لازم است تا زمینه ای شود برای برداشتن گام های بزرگ. باید نشست و منطقی و عقلانی جوانب امر اختلاف برانگیز را تا حدی امکان دارد مورد بررسی و ارزیابی قرار داد و بدور از هرگونه جوسازی ها و فرافکنی ها به حل اختلافات قابل حل اقدام نمود. در این مجال من باب نمونه تحول و یافتن راه صحیح را در کلام یکی از بزرگان، توسط دانشجوی عربستانی مورد توجه قرار میدهیم شاید خیری در پشت آن باشد. دیگران هم به این تحفه و خیر برسند. استاد محمد حسینی قزوینی این چنین ماجرا را تعریف میکند:

" بنده خودم با تجربه ای که دارم در دانشگاه ام القرای مکه،‌ که می‌گویند نزدیک 110 هزار دانشجو دارد و دانشگاه وهابی پرور عربستان سعودی است، که مرکزش در خود مکه است و یک شعبه در مکه دارد و یک شعبه در ریاض، با خیلی از این دانشجویانشان صحبت می کردیم و اینها خیلی مؤدبانه این سخنان را از ما قبول می کردند. حتی ما دو سه مورد از دانشجویانی که فرزند شخصیت های برجسته عربستان بودند، در اثر همین گفتگوها مذهب شیعه را قبول کردند.

در سال 1384 بود که ماه رمضان در مکه بودیم، منزل یکی از شیعیان و یک جلسه مولودی گرفته بودیم. جناب آقای نواب مسئول بعثه مقام معظم رهبری درآنجا بود،‌ جناب آقای هادوی و بنده هم بودیم، همین دانشجوئی که وهابی بود و شیعه شده بود، یک مولودی عربی در رابطه با آقا امیرالمؤمنین (علیه السلام) و امام مجتبی (علیه السلام) و امام حسین (علیه السلام) خواند؛ ‌بقدری این سرود و اشعارش زیبا و حماسی بود که اشک همه را درآورد؛ یعنی این جلسه مولودی با اشعار ایشان، به جلسه عزا بیشتر شبیه بود. یک جوان 20 یا 25 ساله وهابی که تازه شیعه شده، آمده این چنین شعر می خواند."

یکی دیگر از اینها (دانش جویان)که خودش نقل می کرد و می گفت:

«من از برخورد تند وهابیت خسته شده بودم و این خشونت و این چنین فحش دادن و جسارت کردن و حکم تکفیر دادن،‌ با منطق اسلام نمی سازد؛ با کتاب و سنت مطابقت ندارد. می گفت از جلسات وهابی ها بریدم و رفتم به جلسات صوفی ها، مکتب صوفی ها خیلی تشکیلات مفصلی دارند و هفت هشت هزار نفر در جلساتشان شرکت می کنند و در رأسشان سید محمد بن علوی مالکی بود که دو سه سال پیش از دنیا رفت و رهبر صوفی های مکه و مدینه بود؛ این جوان می گفت ما رفتیم یک مدتی به طرف صوفی ها که اینها خیلی نرم و ملایم و لطیف و مباحثشان را خیلی با فطرت تطبیق می کنند؛ دو سه سال رفتم، دیدم اینها یک سری خرافات دارند و این خرافات با کتاب و سنت نمی سازد و با فطرت همخوانی ندارد؛ از اینها هم بریدم. می گفت روی آوردم به سایت های اینترنتی و مقداری روی سایت های وهابیت و شیعه و سنی چرخیدم و دیدم روی سایت های شیعه، نسبت به صحابه، عبارت های رکیک و عجیب دارند؛‌ خیلی ناراحت شدم. در میان این ارتباطی با اینترنت که داشتم، با یک جوانی از بیروت در اینترنت آشنا شدم؛ سؤال کردم که چرا شما شیعیان این چنین با خشونت برخورد می کنید؛ اسلام، اسلام نرم و ملایم است؛ ‌حتی نسبت به فرعون که می گوید: أنا ربکم الأعلی (سوره نازعات، آیه 24) دستور داده بگوئید: فقولا له قولا لینا (سوره طه،‌ آیه 44)، نسبت به رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید: لو کنت فظا غلیظ القلب، لأنفضوا من حولک (سوره آل عمران، آیه 159)، اگر نسبت به مردم خشن و تندرو بودی،‌ این عرب ها از اطراف تو پراکنده می شدند؛ جوان شیعه گفت: کسانی که تند برخورد می کنند، مورد تائید علمای شیعه و ائمه (علیهم السلام) نیستند و منطق امیرالمؤمنین (علیه السلام) این است که نسبت به کسانی که حتی به معاویه ناسزا می گفتند، می گوید: إنی أکره لکم أن تکونوا سبابین، من دوست ندارم که شما جزو سب کنندگان باشید.(نهج البلاغه، خطبه206) می گفت مقداری با آن جوان صحبت کردیم و من مقداری نرم و آرام شدم. شروع کردیم هر شب یک ساعت دو ساعت با هم چت کردن. مطالب را در سه چهار ماهی که با ایشان اینترنتی مراوده داشتم بحث کردیم؛ تقریبا دیدم مبانی اعتقادی شیعه همانی است که من دنبالش بودم و به فطرت سالم و خالص بشر پاسخگو است و ادامه دادیم تا اینکه ایام حج رسید و جوان شیعه گفت من دارم می آ یم به حج؛ بعد شماره تلفن دادم و وقتی که ایشان به مکه رسید، زنگ زد و رفتم در هتلش. صبح ساعت 8 رفتم آنجا، ‌با همان اعتقاد سنی و وهابی و شب بعد از نماز مغرب از اتاق ایشان بیرون آمدم با مذهب شیعه. می گفت من افتخار می کنم به این و خدا را شاکرم که آن گمشده فطری و ندای باطنی را که دنبالش بودم، پیدا کردم.»

استاد سید محمد حسینی قزوینی- مدرسه فیضیه، پنجشنبه :11 / 11 / 86

منبع:موسسه تحقیقاتی حضرت ولی عصر عج



  • پوسته های وطن
  • آریس موب
  • کارت شارژ همراه اول