تاريخ : ۱۳٩۱/٥/۱۱ | ٥:٠٦ ‎ق.ظ | نویسنده : ح.فیروزنیا

تنزّل قرآن در بهار قرآن 

 یکی از بهترین و ظریفترین تعبیرات در فرهنگ اسلامی، همان تعبیر ظریف تجلّی است. معنای تجلّی در قرآن و روایات چنین است که خدای سبحان حقیقتی را از جهان غیب تنزّل داده، پایین آورد و برای ما تبیین کند.

تجلّی غیر از تجافی است. قرآن در ماه رمضان نازل شد؛ اما نه به گونه ای که باران از بالا می بارد. چون وقتی باران نازل می شود، به صورت تجافی است. یعنی چون بالا هست در پایین نیست و وقتی پایین آمد دیگر در بالا نیست. اما وقتی خدای سبحان می فرماید: در ماه مبارک رمضان قرآن را نازل کردیم، نزول قرآن مانند بارش باران نیست که وقتی پیش خداست، دیگر در دست ما نباشد؛ و وقتی به زمین آمد دیگر پیش خدا نباشد.

معنای ﴿إنّا أنزلناه فی لیلة القدر﴾[1] و نیز معنای ﴿شهر رمضان الّذی أُنزل فیه القران﴾[2] چنین است که قرآن در این ماه تنزّل کرد نه نزول. یعنی این حقیقت که نزد خدا بود و الآن هم هست و همیشه خواهد بود، رقیق شد؛ تنزل کرد؛ به صورت لفظ در آمد تا انسان بتواند آن را بگوید، بشنود، بنویسد و بخواند.

مجتهد فقیه یا حکیم الهی نیز مطلبی منقول یا معقول را که جزء معارف بلند اسلامی است در عاقلهٴ خود می پروراند، آنگاه برای اینکه قابل استفادهٴ دیگران هم باشد آن معنای بلند نقلی یا عقلی را تنزّل می دهد و به صورت لفظ یا نقش کتاب، یا به صورت موج در می آورد که با زبان بگوید، یا به نوشتاری تبدیل کند، این بدان معنا نیست که دیگر در عاقله و فکر او اثری نباشد. مطالب فقهی را به صورت مسئلهٴ ساده در می آورد که هر منطقی بخواند و بفهمد در حالی که ملکهٴ اجتهاد در جان و روح بلند او هست؛ زیرا آن ملکه اجتهاد را پایین نیاورده، بلکه آن حقیقت را تنزل داده و بر اساس همان حقیقت، الفاظ و معانی و مفاهیمی را به دیگران القا کرده است.

برگرفته ازکتاب حکمت عبادات،حضرت آیت الله جوادی آملی،ص198

[1] ـ سورهٴ قدر، آیهٴ 1.

[2] ـ سورهٴ بقره، آیهٴ 185.                                           اخذ شده ازسایت:اسراء

 



  • پوسته های وطن
  • آریس موب
  • کارت شارژ همراه اول