« دیوانه کیست؟»

را دید که در آنجا جمع شده‌اند. حضرت از آن‌ها پرسید: بر گِرد چه جمع شده‌اید؟ عرض کردند: دیوانه ‏اى است که اعمال جنون‏ آمیز و خنده‏ آورش مردم را متوجه خود ساخته. پیامبر آن‌ها را به سوی خود فراخواند و فرمود: او مریض است و دیوانه نیست. اما می خواهید دیوانه واقعى را به شما معرفى کنم؟ همه خاموش بودند و با تمام وجودشان گوش می دادند. عرض کردند: بفرمایید، اى رسول خدا حضرت فرمود:

إنّ المَجنونَ حَقَّ المَجنونِ المُتَبَختِرُ فی مِشیَتِهِ، النّاظِرُ فی عِطفَیهِ، المُحَرِّکُ جَنبَیهِ بمَنکِبَیهِ، یَتَمَنّى علَى اللّهِ جَنَّتَهُ و هُو یَعصیهِ، الذی لا یُؤمَنُ شَرُّهُ و لا یُرجى خَیرُهُ فذلکَ المَجنونُ و هذا المُبتَلى. (خصال شیخ صدوق ج1ص332)
دیوانه حقیقى کسى است که با تکبر و غرور راه مى‏رود، متکبّرانه به دو طرف خود نگاه مى‏کند و پهلوهایش را با شانه‌هایش حرکت می‌دهد. نافرمانى خدا می‌کند و با این حال بهشت او را آرزو می‌کند. کسى از شرّ او ایمن نیست و به خیرش امیدى نمی‌رود. پس دیوانه واقعى او است و این را که دیدید تنها یک بیمار است.

در برخی روایات آمده دیوانه کسی است که دنیای فانی را بر آخرت باقی برمی گزیند.

 

/ 0 نظر / 17 بازدید