همراه با قرآن(1)

 آیه شماره 12  از سوره مبارکه یونس
وَإِذَا مَسَّ الإِنسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَآئِمًا فَلَمَّا کَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کَأَن لَّمْ یَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَّسَّهُ کَذَلِکَ زُیِّنَ لِلْمُسْرِفِینَ مَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ
وهنگامى که ضررى به انسان برسد، در حالى که به پهلو خوابیده یا نشسته و یا ایستاده است، ما را مى‏خواند، ولى چون ضرر را از او برطرف ساختیم، چنان به راه خود مى‏رود که گویى هرگز ما را براى گرفتارى که به وى رسیده بود، نخوانده است! این‏گونه براى اسرافکاران، عملکردشان زیبا جلوه مى‏کند.
ایمان به خداوند، در عمق روح انسان عجین شده و حوادث تلخ، عامل بیدارى این وجدان وفطرت خداجوى اوست. «مسّ الانسان الضّر دعانا»
آنان که دعا و نیایش موسمى دارند، مورد انتقاد وکارشان بى‏ارزش است. «مس الانسان الضّر دعانا»
دعا در هر حال جایز است؛ ایستاده، نشسته یا خوابیده. «جنبه، قاعداً، قائماً»
نیایش خالصانه، سبب رفع گرفتارى است. «دعانا... کشفنا»
آنان که خدا را فراموش کنند، زندگى مادّى در نظرشان زیبا جلوه مى‏کند. «زیّن للمسرفین»
فراموش کردن الطاف خداوند، نوعى اسراف است. «مرّ... للمسرفین»
هر کس در رفاه، غافل ودر گرفتارى دعا کند، مسرف است. «مسّ الانسان الضّر دعانا... فلمّا کشفنا عنه مرّ... زیّن للمسرفین»

 

/ 0 نظر / 23 بازدید